Kom naar het lijstrekkersdebat op 20 juni
Stem voor een nieuwe D66 lijsttrekker
Kies Daan Diederiks

De mens en vernieuwing centraal in pamflet Boris Dittrich

et het congres na de nacht van van Thijn werd er enorme druk op D66 uitgeoefend om het kabinet Balkenende te laten vallen. De leden weerstonden de druk, maar leverden stevige kritiek op de partijleiding. Boris Dittrich stond peentjes te zweten.

Hij had zich tot doel gesteld om D66 binnen een onpopulaire regering te houden. Met dit doel dreigt altijd het gevaar dat waar je nu zelf voor staat verwaait in de tonnen kritiekdie wordt wordt uitgestort op beleid waar je qualitate qua verantwoordelijkheid voor neemt. Dittrich beloofde bezinning. Dit resulteerde in het onlangs uitgekomen pamflet: Op weg naar nieuwe solidariteit.

Nieuwe perceptie D66

In het helder geschreven pamflet stelt Dittrich dat de kiezers D66 bijna uitsluitend associëren met bestuurlijke vernieuwing. Dit wijt hij aan de partij zelf. D66 was de enige partij met een visie op politieke vernieuwing en daar is nu verandering in gekomen. Zeker na het ramzalige referendum over de Europese Grondwet lijkt toch door te dringen bij de andere partijen dat de kloof tussen kiesers en hun vertegenwoordigers een crisisachtig karakter heeft. Er moeten verhoudingen veranderen opdat de kiezers weer vertrouwen in het bestuur krijgen.

Vernieuwing, creativiteit en solidariteit

Er ontstaat nu ruimte om andere D66 thema´s krachtig naar voren te schuiven. Daarmee zal D66 ook weer een plek veroveren als een progressieve kracht. Niet zonder meer links, maar vooruitstrevend. Dat wil zeggen, weg van sombermans klaagcultuur, maar met een heldere toekomst beeld voor ogen. De drie sleutelbegrippen hierbij zijn wat mij betreft:

• Vernieuwing, door te investeren in mensen, in opvoeding, onderwijs, kennis en zorg.
  
• Creativiteit, door ruimte te geven aan initiatieven en open te staan voor het nieuwe in technisch, economisch en cultureel opzicht. Hierdoor wordt de weg vrij gemaakt voor duurzame weltvaartsgroei.
• Solidariteit, door herdefinitie van sociale verhoudingen in het binnenland en herschikking van priotiteiten met het buitenland onder invloed van de globalisering. Daarbij staat voor sociaal-liberalen voorop dat verantwoordelijkheid aan mensen terug gegeven wordt, zonder de allerzwaksten aan het lot over te laten.

Weg van angstig cynisme en neerslachtigheid

De strijdvaardigheid van dit pre-Europa-referendum pamflet is zeer verfrissend. In de sociaal-economische contouren die Boris Dittrich schetst kan ik mij geheel vinden. De remedie van de vlucht naar voren tegenover cynisme en neerslachtigheid is heel terecht. Het elkaar de put in praten heeft ongetwijfeld gevolgen voor de economische conjunctuur.

Sommige politici grijpen zo´n moment aan om op te roepen tot meer consumptie, die het tij zou moeten keren. Zij zien investeren in de eerste plaats als het kopen van nieuwe spullen.

In Opweg naar nieuwe solidariteit doet Dittrich terecht geen oproep om de spaarpot open te trekken om weer een nieuwe auto te kopen. De vernieuwing van D66 zit in investeren in mensen en hun orientatie in de wereld. Hij maakt thema´s als sociale samenhang en de gevolgen van globalisering voor onze sociaal-economische arrangementen weer belangrijk.

Het Dittrich-pamflet is een handzaam begin om nieuwe politiek op te baseren. Heldere uitgangspunten voor inhoudelijke debatten over hoe de gestelde doelen binnen het sociaal-liberale perspectief gerealiseerd kunnen worden.

Het is ook een oproep om een brede sociaal-liberale beweging te vormen. En die heeft alleen kans van slagen als we oproepen: Sluit je aan!

Daan Diederiks

AP Vandaagje |

adat in juni 2001 de Ieren in een referendum het verdrag van Nice hadden afgewezen met een opkomst van 35% stelde toenmalig premier Ahern al snel zijn collega´s gerust. Hij zou snel een nieuw referendum uit schrijven. Politici in Brussel lieten weten niet af te wijken van het verdrag, omdat anders de belangrijke toetreding van staten uit de voormalige Sovjet-zone in gevaar zou komen.

De Ieren ratificeerden toch nog en het verdrag van Nice was gered, de uitbreiding met 10 nieuwe lidstaten kon plaatsvinden. Voor de Engelsen werd een langetermijn doelstelling gerealiseerd. De Unie werd uitgebreid, waardoor een grotere eenwording, verdieping, voorlopig niet meer plaats zou vinden.

De oprichtende landen, met name Frankrijk, hadden een andere prioriteit. Zij wilden juist verdiepen, meer integratie, om zo een sterke Europese Unie te bouwen. Deze sterke Unie zou dan een werkelijke rol tegenover de Verenigde Staten gaan spelen. Hiervoor was in 2001, vlak na de inwerkingtreding van het verdrag van Nice, wel een nieuw verdrag nodig.

Dit nieuwe verdrag zou in de woorden van Commissie-voorzitter Prodi een "Nieuw Europa" moeten opleveren, een europa dat het multilateralisme voorstond en als gelijkwaardige internationale partner naast de Verenigde Staten, mede de gang van zaken in de wereld zou gaan bepalen. Hij riep op om tot een nieuw verdrag te komen in 2004 en daarin de ondoorzichtige structuur van de Unie en de moedeloosmakende ingewikkelde besluitvormingsprocedures te stroomlijnen.

Maar de belangrijkste vraag die hij stelde was; "What is the ultimate goal of our European project?"

Op deze vraag kwam geen antwoord. Toch werd de conventie in het leven geroepen en Valery Giscard d ´Estaing werd benoemd tot voorzitter. Met strenge hand leidde hij wat aanvankelijk een chic debatclub leek en stuurde aan op een verdieping op zijn Frans.

Aanvankelijk nam de Nederlandse regering de conventie helemaal niet serieus. Van Aartsen erkende dat gisteravond bij Barend en van Dorp. Het zou een ideeën club worden en dus zonden Kok en van Aartsen als Minister van Buitenlandse Zaken de "creatieve" van Mierlo er maar op af. Te laat ontdekte men in Den Haag door alle onrust in het eigen land dat de Conventie wel degelijk een ambitieuse club was die iets tot stand ging brengen. Van Mierlo werd afgeserveerd en serieuse parlementariërs als Timmermans en Gijs de Vries mochten namens Nederland meepraten.

Een antwoord op Prodi´s vraag wat nu eigenlijk het doel van de Unie is, kwam er niet. En die vraag stellen de nee-stemmers onder het gewone volk zich nu hardop af. "Tot hoever gaat de eenwording verder? Zijn wij straks een soort Fransen, of worden we Turks? Hebben we het nog wel zelf te vertellen in ons landje? En laten de bestuurders ons in de steek?"

Het zijn vooral vragen die door politici niet beantwoord worden. Hijgerig liepen zij achter de keffers van Marijnissen en van Bommel aan. Met goed gerichte pijlen wist de oppositie een enorme verwarring te stichten waar Balkenende totaal geen antwoord op had. Als een uit zichzelf pratende paspop herhaalde hij telkens woorden die op papier geruststellend overkomen, maar uit zijn mond gejaagd alleen maar een gevoel van paniek overbrengen. En het parlement dat zo graag een referendum wilde liet het totaal af weten.

Lousewies van der Laan, Boris van der Ham Kharimi en Nisco Dubbelboer die het referendum erdoor drukten zijn al weken uit beeld. Waar is hun campagne? Of was het referendum al vanaf het begin tot mislukken gedoemd?

De Amsterdamse communicatie wetenschapper Claes H. de Vreese toonde vorig jaar in een artikel aan dat de uitkomst van referenda over de Europese eenwording te voorspellen is aan de hand van een paar simpele vragen: Hoe is het sentiment tegenover immigranten? Wat is de staat van de economie? En wat is de populariteit van de regering?

Is het antwoord op alle vragen negatief, dan wordt het referendum vrijwel zeker afgewezen, want kiezers stemmen over van alles, maar niet over het onderwerp in debat, aldus de Vreese.

Namens The Amsterdam Post roep ik toch op ja tegen het leven te zeggen en niet bang te zijn voor de schrikbeelden die Jean-Marie Le Pen en van Bommel oproepen. De grondwet verdient het om goedgekeurd te worden.

Om drie redenen:

1. Het is een enorme prestatie dat in de enorme Europese kakofonie het ook volgens juristen redelijk gedegen document tot stand is gekomen. Die kans krijgen we niet snel meer.
   
2. Het huidige ratjetoe aan verdragen wordt opgeruimd en in één handzaam boekwerk geperst. Het gevolg is dat de besluitvorming voor de burger doorzichtiger en voor de politici hanteerbaarder wordt.
3. De clubregels waren toegesneden op een klein clubje met een overzichtelijke hoeveelheid leden. Met de uitbreiding binnen de oude verdragen wordt het bestuur een nog grotere ratjetoe. Met de Grondwet kan de Europese Unie de economisch achterliggende oost-Europeanen succesvol integreren en de economische strijd op het wereldtoneel met China, India en Amerika met zelfvertrouwen tegemoed treden.

De campagne van de regering leek nergens naar, maar het gaat om de grondwet. Verlies dat niet uit het oog.

The Government sucks,... maar die Grondwet hebben we echt nodig en is het waard.

Daan Diederiks

e Franse bevolking stemt met een solide 55% tegen het grondwettelijk verdrag. De nee-stem kwam voornamelijk van extreem links en rechts, aangevuld met een meerderheid van de traditionele socialistische kiezers.

Met het afwijzen van het belangrijke grondwettelijk verdrag is niet alleen Frankrijk in een grote politieke crisis terecht gekomen, maar het gehele Europese project wankelt.

De crisis in Frankrijk bestaat eruit dat de politieke elite van nationale bestuurders en parlementariers in grote meerderheid voor het verdrag waren en vooral de kiezers aan de linkerzijde hun politieke leidsmannen niet volgen, zelfs een groot wantrouwen ten aanzien van politici aan de dag leggen.

Van verschillende kanten wordt in Frankrijk opgeroepen om de nationale politieke structuur aan te passen en de democratie zoals die nu is aan te passen, zodat burgers zich beter vertegenwoordigd weten.

President Chirac heeft al aangekondigd dat hij veranderingen in de regering aan zal brengen. Waarschijnlijk wordt premier Raffarin ontslagen. Hij zal een nieuwe premier moeten aanstellen die zijn economische politiek blijft uitvoeren en tegelijk tegemoet komt aan de uitslag van het referendum. Dit zal heel moeilijk zijn, aangezien een grote meerderheid van de nee-stemmers Chirac en zijn economisch beleid afkeuren en hem verantwoordelijk houden voor een werkloosheid van 10%.

Met een zo´n duidelijke uitslag en een politieke elite die in zo´n grote mate een andere mening dan de franse bevolking heeft, met andere woorden, waarvan de legitimiteit klein is, is het meer dan logisch dat de roep om nationale verkiezingen luider wordt. Alleen nationale verkiezingen lijken een einde te kunnen maken aan de verwarring waarin de politieke elite onderhevig is na de afwijzing van het grote project van, niet alleen de franse, maar de gehele Europese politieke elite.

Daarmee is het afwijzen van dit verdrag niet alleen een Franse, maar tevens een Europese crisis. Dat blijkt ook uit de tegenstand uit Nederland. Een groot deel van de tegen-stemmers in Nederland zegt dit in peilingen vooral uit wantrouwen tegen de politieke elite te doen.

Als Nederland woensdag tegenstemt dan is de politieke vertrouwenscrisis bijkans compleet. Ook in Nederland lijkt een afwijzing op de Franse schaal niet anders te kunnen leiden tot nieuwe algemene verkiezingen. De parlementaire kaarten moeten opnieuw geschud worden om duidelijkheid te krijgen welke richting Nederland op moet in Europa en met zichzelf.

Daan Diederiks Frankrijk stemt nee en stort in politieke crisis

Maurice de Hond twijfelt of het genoeg is

oor het eerst sinds maanden stijgt het aantal voorstemmers van het referendum over het Grondwettelijk verdrag. Volgens opiniepeiler Maurice de Hond zal dit alleen niet voldoende zijn om het Grondwettelijk verdrag goed te keuren. Afgelopen zaterdag zei 60% van de kiezers, die het al zeker weten, tegen te gaan stemmen en 40% voor.

Sindsdien is er sprake van een trend breuk. De opkomst stijgt naar 46% (was 43%) en het aandeel voorstemmers steeg naar 43%, tegen 57% tegenstemmers. Om het referendum te winnen zullen de voorstemmers massaal op moeten komen. Doen zij dit niet dan wint de tegenstem en is het Grondwettelijkverdrag van de baan.

Ga naar het artikel....
--
Daan Diederiks
www.theamsterdampost.com

Amsterdam heeft een reputatie als gastvrije stad te verliezen. Op Koninginnedag is onze beroemde gastvrijheid op hardhandige wijze aan diggelen gegaan.

De hoofdredacteur van het Washingtonse homoblad Washblade werd door zeven homo-haters in elkaar geslagen. Hij liep met zijn vriend hand-in-hand door de stad. Iets waar enkele jonge mannen aanstoot aan namen en daar spugend, slaand en trappend uiting aan gaven. Hij beschreef zijn aanvallers in zijn column als van Marokaanse afkomst.

Het is een schrikbeeld waarvan wij nog niet zolang geleden dachten vanaf te zijn. Gays hebben gelijke rechten gekregen, zij kunnen trouwen en worden als constructieve krachten in de samenleving in vele lagen geaccepteerd. De openlijke gay aanwezigheid in de entertainment, de politiek, het onderwijs en het bedrijfsleven zijn niet meer weg te denken. Toch is de maatschappij verhardt, juist ten aanzien van homo´s. Dit incident lijkt niet op zichzelf te staan. Homo´s worden uit hun buurt gejaagd en "beatings" hebben eerder plaatsgevonden.

Politici lijken tegenover deze verharding machteloos te staan. Er leven enkele culturele groepen in Amsterdam, die geen (culturele-)geschiedenis delen met de mainstream- samenleving. Zij zijn voor de politiek, het onderwijs en de politie vrij ongrijpbaar.

Op de korte termijn kan de politiek daarom niet veel meer doen dan zijn verontwaardiging uitspreken en aan de gemeenschappen waar deze jongens vandaan komen vragen hetzelfde te doen, maar concrete maatregelen zijn tegen dergelijke "incidenten" moeilijk te nemen.

Wel zouden er manieren gevonden moeten worden, waarop er een doorgaand gesprek, een "beschavings-offensief" georganiseerd moet worden. Hier kan de politiek concrete bijdragen aan leveren.

Op de langere termijn zijn het afschrikkingseffect, door bestraffing van daders (als je ze kunt vinden), onderwijsprojecten en sociaal-culturele en economische integratie de middelen om tot acceptatie van homo´s te komen.

Voor Amsterdam is er ook nog een onmiddelijk economisch belang. De gay toeristen worden hier met open armen ontvangen omdat zij veel geld uitgeven en de boel levendig en vrolijk houden. De laatste tijd heeft Amsterdam als gay capital veel concurrentie gekregen van steden als Barcelona en San Fransisco. Het is een reden om Amsterdam nog verleidelijker te maken voor de internationale gay bezoekers.

Een onfortuinlijk incident als wat Chris Crain overkwam werpt ons jaren terug. De gay wereldgemeenschap is via zijn column op het web maar al te duidelijk geworden dat het hier niet meer het paradijs is.

Dit op zichzelf toont weereens de kracht van het internet.

Daan Diederiks

Links

• Looking hate in the face
  Holding hands with your boyfriend can earn you a beating, even in the country with the gay-friendliest laws on earth.
  Friday, May 06, 2005
• Culture Wars get personal
  Amsterdam’s welcome mat to gays won’t be restored by using the law to silence Muslim fundamentalists. Gay Americans are all too used to such arm-twisting tactics.
  Friday, May 13, 2005

De kogel is door de kerk, het gaat gebeuren, er is geen weg meer terug.

Ik, Daan Diederiks, ben kandidaat- lijsttrekker voor D66 Amsterdam-centrum.

Tijdens de D66 nieuwjaars borrel in januari liet ik mij ontvallen dat ik mij niet kon voorstellen dat Guido Frankfurther de enige kandidaat voor het lijsttrekkerschap zou zijn. Hij stapelt immers fout op fout en iedere keer als hij weer eens in de publiciteit komt ligt de halve stad in een deuk om de hobbiisten aan de Amstel.

Bovendien was ik het in de strijd over het grachtengraaf plan fundamenteel oneens over zijn uitgangspunt dat hij de oude waterstructuur in de Jordaan terug wil brengen, omdat zonder water de openbare ruimte in de Jordaan niet anders ingericht kan worden.

Als proef wilde hij een gracht uitgraven, waarna iedereen zo enthousiast zou worden dat de rest als vanzelf zou volgen. Zelfs de Rozengracht. Hij zei mij dit in een gesprek ver voor de tumultueuse inspraakavond, waar bleek dat hij zeer weinig steun voor zijn plan kon vinden.

Wat mij in dat gesprek nog meer verontrustte was dat het grachtenplan in feite de eerste stap was naar het transformeren van het centrum naar een groot openluchtmuseum. Een idee dat niet alleen hij koestert, maar ook de rabiate voorzitter van de Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad, Walther Schoonenberg.

Op dat moment voelde ik mij zeer alleen staan binnen de partij. De voorzitter nam een formele positie in. Het was aan de fractie om de politiek van Frankfurther eventueel om te buigen. Mijn contacten binnen het bestuur stemden daarover niet erg optimistisch. Ik besloot mij daarom aan te sluiten bij het verzet uit de buurt.

Na de gewonnen slag om het grachtenplan, lag het in de lijn van de politieke logica dat ik mij wel kandidaat moest stellen om de politiek van D66 definitief een meer realistische kant om te buigen. Aan de kant staan kan niet meer. Nu is de strijd dan echt geopend. Deze website en deze column zijn de openingsschoten.

Daan Diederiks