zondag, september 13, 2009
Film by the Sea 2009
De grote film op het Vlissingse film festival Film by the Sea is dit jaar De Storm, een drama dat zich tijdens de watersnoodramp van 1953 afspeelt. Een natuur rampenfilm op hollandse schaal.
Toen ik hier in 2001 was speelde die andere internationale "man made" ramp zich af in New York. Film by the Sea en die dag zijn sindsdien voor mij aan elkaar verbonden. Begin september: Twin Towers en filmfestival.
De Storm, en het feestje, ben ik dit jaar misgelopen. De eerste festivalfilm zag ik zaterdagochtend.
Parque Via, een Mexicaanse film over een oude butler die al jaren op een te verkopen huis past. De eenzaamheid in het grote huis bevalt hem wel. De rijke eigenaresse bezoekt hem zo nu en dan om poolshoogte te nemen en te vertellen dat er weer eens kijkers langs komen. Hij hoopt telkens dat de verkoop niet doorgaat.
Alleen de oude butler en zijn hoertje dat af en toe langskomt hebben een naam. De anderen zijn naamloos. Ook de plaats is naamloos. Het zou zich overal in Latijns- Amerika kunnen afspelen. De film ontrolt zich langzaam als een verhaal over sociale verhoudingen. Een oude butler, die nooit iemand in de ogen kijkt en zijn basin, de eigenaresse en iets dat zich ooit afspeelde en waarom dit grote mooie huis zo leeg is. Een huis waar de eigenaresse aan gehecht is, maar toch kwijt wil.
Toch komt de onvermijdelijke dag dat het verkocht wordt. De eigenaresse zoekt een baantje voor de oude butler, maat vindt niets. Zij geeft hem een check, waar hij van kan leven voor dertig jaar trouwe dienst.
Tot dit moment verloopt de film zonder echte verrassingen. Het verhaal wordt droog, vertelt, door wat er gebeurd. Geen extra beelden om iets te verduidelijken. Scenes later wordt meer duidelijk. Dit maakt de film traag. Je kunt het ook realistisch noemen. En dan is er een ontknoping die verrassend is. Het soort ontknoping dat bij een kort verhaal hoort.
Dat is ook het bezwaar van de film. Een interessant gegeven voor een korte film is uitgesmeerd tot een lange speelfilm, die wel boeit, maar die om echt interessant te zijn in de helft van de tijd verteld had kunnen worden.
Het Filmfestival By the Sea heeft dit jaar niet veel mainstream toppers. Er is een Cassavetess em eem Georg Sluizer retro, met daarnaast veel arthouse films uit exotische oorden. Zo ook About Elly. Een Iraanse film over een groep vrienden die op vakantie gaan en belanden in een verlaten villa aan de zee. Er zijn wat jonge kinderen en ze kennen elkaar van de universiteit. Zij nemen het kindermeisje Elly mee. Een vrijgezelle vriend wordt verliefd op haar, aangemoedigd door een van de vrouwen. Dan verdrinkt een zoontje bijna en lijkt ook Elly verdronken. Als zij niet gevonden wordt slaat de twijfel toe of zij niet gewoon vertrokken is. De verhoudingen tussen de vrienden komen onder druk te staan. Ze komen steeds meer over haar te weten. Prachtige en drukke film. Veel mooie mensen en veel gepraat. De film geeft een mooi beeld hoe "gewoon" moderne Iraniers leven. Zo brengt film culturen dichterbij.
Eastern Plays toont de vooral rauwe werkelijkheid in Bulgarije. Toch is het debuurt een onevenwichtige film geworden. Hoofdfiguur is Christo, een ex-junkie/ kunstenaar/ arbeider, die van zijn vriendin af wil en bij toeval een Turks gezin dat overvallen wordt redt van ergere racistische aanvallen. Zijn broer blijkt zich bij deze geweldadige racisten aan te sluiten. Zo zijn er veel verhaallijntjes, die half uitgediept worden en die de film wat chaotisch maken. De regiseur en scenario schrijver wilden te veel. Er liggen in Oost Europa nog veel film verhalen op straat. dat beloofd nog wat.
Meres et filles is een prachtige film. Het verhaal klopt, is steeds boeirnd en ik keek in tegenstelling tot de vorige drie films niet een keer op mijn horloge. Zo vers heb ik nog nooit over een film geschreven. Net uit en nu al in het Cine Cafe aan de laptop, met zelfs een netwerkverbinding.
Eerste catchword is: The Hours op zijn frans. Minder melodramatisch, wel zo emotioneel, met een verhaal dat klopt en niet de literaire pretenties van The Hours heeft. De zelfde thematiek. De verdwenen huisvrouw, nu would be grootmoeder en haar geheim. In gekapseld door een man die haar verafgode, en toch verdween zij. Een schande in het jaren vijftig franse kuststadje, waar er al geroddeld werd als zij naar engelse lessen ging met de bus.
Het acteren van Catherine Deneuve en haar jonge tegenspeelster is sublime. De film is een voorbeeld van het in beeld brengen van de plattelands kleingeestigheid in de jaren vijftig in middle class kringen en de ontworsteling daaraan. Beste tot nu toe op het Film by the Sea.
Gigante gaat over een supermarkt nachtwaker die verliefd wordt op een schoonmaakster en haar gaat achtervolgen. De film heeft al prijzen gewonnen in Berlijn, oa voor het beste debuut. Ik ging mij toch vrij snel vervelen. Het is een aardige schets van het leven in Montevideo, Latijns- Amerika, maar daar blijft het bij. Ik voelde mij als kijker een soort nachtwaker over de nachtwaker worden. Hij kijkt en volgt het meisje. Als toeschouwer kijk je hoe hij naar het meisje kijkt, etc. Ook deze film had in de helft van de tijd gekunt.
Tenslotte Bright Star van Jane Campion. Een prachtige film. Het verhaal van de jonge John Keats, romantisch dichter en zijn geliefde Fanny Brawn. Campion heeft een goed oog voor deze Fanny. Zij is de eigenlijke hoofdpersoon, als het jonge meisje dat de prachtigste kleren ontwerpt en maakt en zeer zelfbewust in het leven staat en kiest voor Keats als geliefde. Wat natuurlijk goed mis loopt. Prachtige kostuums, goed geacteerd en mooie taal. Wat wil je nog meer.
Mijn top zes van dit weekeinde is:
- Meres et Filles
- Bright Star
- About Elly
- Eastern Plays
- Parque Via
- Gigante
Labels: Film by the Sea
maandag, juli 07, 2008
Verloren gewaande beelden uit Metropolis teruggevonden
Lang verloren gewaande beelden uit Metropolis van Fritz Lang zijn in een Argentijns museum terug gevonden.
Lees het verslag in the Guardian:
Long lost scenes from Fritz Lang's Metropolis found in Argentina
Labels: Fritz Lang
donderdag, juli 03, 2008
Cary Grand festival in Filmmuseum
Het Filmmuseum in Amsterdam vertoont in juli weer eens een aantal Cary Grand films. Hier een portret met Michael Caine als verteller.
Labels: Cary Grand, Michael Caine
donderdag, mei 22, 2008
dinsdag, oktober 10, 2006
AP Film channel bij YouTube geopend met fotofilm
The Amsterdam Post opende vandaag een Film kanaal bij YouTube.com met een korte fotofilm over Ilja Leonard Pfeiffer, de dichter.
vrijdag, september 15, 2006
Zwartboek
et Zwartboek heeft Paul Verhoeven opnieuw een meesterlijke film afgeleverd. De film heeft vaart, een goed plot, een mooi decor en prachtige acteurs.
Zwartboek is misschien wel de ultieme Nederlandse Tweede Wereldoorlog film, die met de begin en eind scenes in Israel een mooie en subtiele verbinding maakt met de problemen in de huidige wereld politiek. Indringend en terecht vraagt Verhoeven zich af, via een werkelijk prachtige Carice van Houten; "Houdt het dan nooit op?"De plotwendingen en mooie scenario vondsten maken van Zwartboek een onderhoudende film die zeer knap gefilmd is.
Er is één maar; Zwartboek is een noodzakelijke film die twintig jaar te laat komt. De film doorbreekt geen taboes meer, maar illustreert het historische debat over verraad en overleving, goed en kwaad en de roof op rijke joden. In die zin is en blijft dit een belangrijke film in een lange reeks van nederlandse oorlogsfilm.
Internet: Zwartboek de film
Daan Diederiks
zondag, juni 04, 2006
Syriana - See no Evil
The Political Fiction Film is alive
en neo-con denker schreef ergens dat hij zo blij was met de films van George Clooney, met name met Syriana. Nu ik de film gisteravond in Kriterion zag begrijp ik deze opmerking.
Syriana draait om macht, geld en olie. De regering van de VS steunt de grillige dandy arabische prins Meshal in zijn streven zijn vader als Emir op te volgen. Zijn prinselijke broer Nasir heeft ook die ambitie, maar tegen hem pleit dat hij ambitieuse plannen heeft. Hij wil de olie inkomsten niet verkwanselen, maar juist investeren voor de tijd dat de olie op is en het land ergens anders inkomsten vandaan zal moeten halen. De olie wil hij voor de hoogst mogelijke prijs verkopen, ook eventueel aan de chinezen. Kortom, hij wil zijn land politiek en economisch ontwikkelen. Deze ambitie betaalt hij uiteindelijk met de dood.De winnaars zijn de grote olie bazen en de Amerikaanse burger, die van goedkope olie verzekerd blijft en de Amerikaanse President, die zo de gunst van het volk afkoopt.
Syriana is aanvankelijk een mozaïek van gebeurtenissen en personen waarvan gaande weg steeds meer duidelijk wordt wat het verband is. Regiseur Stephen Gaghan, de script schrijver van oa. Traffic, die Syriana baseerde op het boek See no Evil, weet de verhalen goed af te wisselen waardoor het totale beeld duidelijk wordt. Verbindende thema is de ongecontroleerde macht en de corrumperende machinaties van big oil en de CIA.De sympathie in de film ligt bij de goede Prins Nasir, die voor zijn land ontwikkeling en democratie wil. En juist op dit punt komen de neo- cons weer in beeld.
Neo- Conservatieve politiek
De neo-cons willen democratie in het Midden- Oosten brengen. Naar hun idee dient dit het beste de westerse en Amerikaanse belangen. Voordeel voor de bevolking van het Midden- Oosten is dat zij iets te vertellen krijgen in de politiek en door economische modernisering ook meer welvaart creeren onafhankelijk van olie. Het biedt die landen een perspectief van onafhankelijkheid, vrijheid en welvaart.
Het huidige politieke strijdpunt is of de politiek van Bush, die dit wel met de mond belijdt, in de praktijk ook goed uitpakt. De inval in Irak is te verdedigen vanuit dit idee, alleen de uitvoering faalde, waardoor er eerder sprake is van meer chaos, dan de beoogde geordende arabisch samenleving. De fundamentele kritiek die Francis Fukuyama onlangs formuleerde is hiervan een uiting. Hij is het nog steeds eens met het doel, maar de manier waarop na de inval de bezetting en de politieke overgang is aangepakt hebben dit doel vooralsnog niet direct dichterbij gebracht.
In Syriana zijn drie politieke posities te herkennen. De gecorrumpeerde, de rechtvaardige en de islamitisch fundamentalistische. De gecorrumpeerde positie bestaat in feite al jaren. Het Westen steunt dat regime dat de goedkoopste olie zal leveren. De rechtvaardige positie is de idealistische, waarin het volk democratie en economische ontwikkeling krijgt, op basis van de enorme olie inkomsten. De Islamitisch fundamentalistische is die van de radicale Imams, die het Westen willen verslaan en een traditionel maatschappij willen. Zij zijn het product van de gecorrumpeerde positie.
Syriana staat in de traditie van de Political Fiction Film die Costa-Gavras met Z: A greek tragedy vestigde. Het is een genre dat vooral in tijden van crisis beoefend wordt. Het beoogd een massa publiek te informeren, zonder een radicale visie op te leggen, maar wel met een sterk gevoel van rechtvaardigheid op de achtergrond. De weder opkomst van het genre in Amerika met Syriana, Munich en anderen in de afgelopen jaren is daarom een teken aan de wand.
Daan Diederiks
dinsdag, april 11, 2006
Heddy Honigmann ontvangt Humanistische Hulde
ocumentaire filmmaakster Heddy Honigmann wordt op 11 mei gehuldigd door het Humanistisch Verbond met de Van Praag-Prijs. De Van Praag- prijs is een tweejaarlijkse prijs die wordt toegekend aan iemand die zich heeft ingezet voor een menswaardiger samenleving. In het verleden kregen o.a. Amnesty International, Anton Contstandse, Carmiggelt, Otto von der Gablentz, W.L. Brugsma en Max van der Stoel deze prijs.Humanistisch Verbond | De Van Praag Prijs
woensdag, november 30, 2005
Looking for an Icon
AP IDFA Journaal Woensdag |
n Looking for an Icon gaan Maaik Krijgsman en Hans Pool op zoek naar wat een foto eigenlijk een icoon maakt. Vier World Press Photo winnende foto´s legden zij voor aan de fotoredacteur van The New York Times, de fotoessayist David Levi Strauss en een jurylid van World Press.De meest controversiële foto is die van Eddy Adams uit Vietnam, waarin een generaal een vietcong voor de camera door het hoofd schiet. De NYT editor herkende onmiddelijk de kwaliteit van de foto en wilde hem persé op de voorpagina. In ieder geschiedenis boek staat nu dat dit de wake up call was voor Amerikanen in de perceptie van de oorlog. Er kleeft de "thick gelly" aan van ant- Vietnam protesten van de zestiger jaren, maar op het moment van publiceren was het publiek verontwaardigt en kreeg de NYT boze brieven dat het terecht was dat zo´n vuile vietcong crimineel was neergeschoten, aldus een historicus. Bovendien bleek fotograaf Eddy Adams ongelukkig met de foto. Hij bleef de rest van zijn leven bevriend met de generaal, wiens cariere door de foto knakte.
Het illustreert dat de relatie tussen wat ter plekke gebeurde, de kwaliteit van de foto en dat wat het publiek in een foto ziet volstrekt uit elkaar kan lopen.
De fotograaf van Benneton verwoordt dit het beste. De mens wil afschuw zien, zo ook het gezicht van een man die onnatuurlijk sterft. De horor. Carravagio vermoordde daadwerkelijk iemand om dit met eigen ogen te zien. Zo kon hij het verwerken in zijn schilderijen.
Foto´s die iconen werden hebben veelal dezelfde kwaliteit als die van schilderijen uit de christelijke traditie. Lijdende figuren, vrouwen als madonna´s, het zijn composities die in het brein van fotografen gegrift zijn en die zij onwillekeurig op film steeds opnieuw vastleggen.
Het dramatische van iconen wordt zo steeds weer herhaald en wordt door het publiek als zodanig herkend. Zij kopen daarom de krant. Het zijn de advertenties om de advertenties aan te bieden, aldus Benneton, die daarom liever eerlijke reclame foto´s maakt. Toen hij ooit een modereportage deed voor bruidsjurken, met zijn vriendin als model, fotografeerde een vriend hen als bruidspaar. Voor de grap stuurde hij de foto naar zijn vrienden die geloofden dat zij getrouwt waren. Toen hij enkele jaren later echt met haar trouwde, geloofde niemand hen. Men geloofde het eerste beeld, niet de werkelijkheid.
In de zich explosief ontwikkelende beeldcultuur is dat wat in foto vastligt de waarheid. Een beschrijving die het beeld in een ander daglicht brengt heeft niet die kracht en zal niet geloofd worden.
De film is daarmee niet alleen een beschouwing over vier Iconen in de fotografie, maar vertelt iets over de beeldcultuur die meer en meer aan kracht wint en daarmee naar de eerlijkheid waarmee wij naar de wereld kijken. Nikon mag dan wel menen dat zij de eyes of history zijn, in het echt is het veel ingewikkelder.
Daan Diederiks
dinsdag, november 29, 2005
American Nomenklatoera?
AP IDFA Journaal Dinsdag |
n The American Rulling Class worden twee jongens, net klaar met hun studie aan Yale, door de vaderlijke en oude journalist Lewis Lapman langs de instituties van de macht geleid. Ter afsluiting van hun opleiding ontdekken of zij hun verdere leven IN of OUT het systeem willen doorbrengen. Lewis Lapman toont hen met ironie waar de rulling class is en hoe zij die binnen kunnen treden. Als Yale graduate krijgen zij die kans, omdat je niet 40.000 dollar per jaar betaalt om Aristoteles te leren, aldus Lapman in het debat na afloop, maar de eerste trede op de lange ladder naar de top koopt.Regiseur John Kirky was de conventionele documentaire zo beu dat hij na een lange zoektocht de nieuwe format van de "dramatic-documentary-musical" uitvond.
Het dramatische zit hem in de twee Yale studenten die alle twee een rol spelen,weliswaar dicht bij hun eigen leven, maar toch een rol. Zij zijn de adolescente zoekers naar hun rol in hun wereld. Lewis Lapman speelt zichzelf in een bedachte rol. Hij is de oude wijze man, die als een halfgod het stokje overgeeft aan de jongere generatie en daarbij al zijn kennis over de macht over geeft aan die jongeling die behalve goed voor zichzelf zorgt, ook goed doet voor de wereld.
Het documentaire element zijn de vertegenwoordigers van die Rulling Class, de Nomenklatoera op zijn Sovjets, die door de zoekers worden geinterviewd. Zo kregen zij James Baker III, Joseph Nye, Walter Croncite en Kurt Vonnegut voor de camera. De geencageerde journaliste Barbara Ehrenreich komen ze tegen in een snackbar, waar zij undercover uitzoekt of het mogelijk is om van een junkbaantje te leven. Tot nog toe komt zij iedere maand tekort, ondanks de trailer waar zij in woont. Zij onderzoekt en toont de ruled en komt tot de conclusie dat zij de ware filantropen zijn, omdat zij chronisch te weinig betaald krijgen en daarmee bij voorbaat welvaart aan de rulers geven.
Om deze zware kost voor high school kids verteerbaar te maken duiken telkens zangers op die, in de traditie van Brecht spicy liedjes zingen over hun staat van zijn en daarmee van de film een musical maken. Terecht noemen de makers de film danook geen documentaire. Het roept wel de vraag op waar de grens tussen een fictieve speelfilm en documentaire nu eigenlijk ligt.
De Amerikanen die na afloop over de film spraken in het dagelijkse napraat uurtje in het vernieuwde Americain Grand Café spreken over hun land alsof Free Speech er tegenwoordig ver weg is. Het zijn de documentaires die de afgelopen jaren geproduceerd zijn die de maatschappij critiek dragen. Zij zijn het die nog de grote (geo-)politieke onderwerpen aan slingeren en dat steeds meer met een nieuw wapen doen, humor en ironie.
Daan Diederiks
maandag, november 28, 2005
AP Docs of War dag
IDFA Journaal Maandag |
it jaar vertoont het IDFA een serie documentaires en Newsreels uit de Tweede Wereldoorlog. Historici uit verschillende landen werd gevraagd een selectie te maken uit de beste of meest veel zeggende Newsreels uit hun land. Het IDFA maakte hier met behulp van het Niod (Nederlands Instituut voor Oorlogs Ducumentatie) een keuze uit.Newsreels zijn de journaals en film verslagen van het front zoals die in de oorlogsperiode in bioscopen vertoond werden, vooraf gaand aan het hoofdprogramma.
AP verslaggever Daan Diederiks zag er vandaag vier, die allen gingen over de oorlogs ontwikkelingen rond de Pacific.
Propaganda van twee kanten
In het Filmmuseum werden vier films getoond, waarvan er twee mooi op elkaar aansloten. De eerste was een Japanse Newsreel van Daitoa News, een verslag van de aanval op Pearl Harbour. Japanse schepen stomen op en een massa vliegtuigen stijgen op om de Amerikanen een lesje te leren. Er volgen spectaculaire beelden vanuit een vliegtuig die het bombardement op de schepen en het eiland in beeld brengen.
De tegenpool is een film van John Ford, toenmalig Kapitein op Midway en de latere grote regiseur. Hij is op Midway, het eiland waar Pearl Harbour op ligt en is getuige van de aanval. Ford was vlak voor de aanval met zijn crew aangekomen. Hij filmde in kleur met een 16mm camera midden in de geweldadige actie. De bommen sloegen vlakbij links en rechts in.
Hij verwerkte deze voor Amerikanen schokkende beelden in wat uiteindelijk de propaganda film The Battle of Midway zou worden. Na de vernietiging die de Japanners aanrichtten zijn het toch weer dappere Amerkaanse soldaten en vliegeniers die terug weten te slaan en een deel van de Japanse vloot vernietigen.
Het doel van dergelijke Newsreels werd het duidelijks geillustreed door de Australische Newsreel Kokoda Frontline, waarin de Aussies de Japs in Guinea bevechten. De cameraman Damien Parer vraagt het publiek direct de jongens aan het front vooral te steunen in hun zware gevechten tegen de slechte, edoch sterke en dappere vijand; tegen het gevaar.
Ondanks dit propagandistische doel zijn het waardevolle historische bronnen die welliswaar een gekleur beeld geven van de werkelijkheid, maar die met de wijsheid van de terugblik op waarde geschat kunnen worden.
Japanse censuur
Van een andere orde is de veel langere (65 min.) Japanse film Tatakau Heitu (Fighting Soldiers). De linkse filmer Kamei Fumio trok in 1938/39 op met de Japanse troepen bij de verovering van China.
Hier geen snelle glorieuse beelden. Hij toont het dagelijkse trage leven van soldaten, de dorpjes en steden waar zij doortrekken en de verwoestingen die zij achter laten. Het tempo doet denken aan die van Kurosawa films van na de oorlog. Hierdoor benadrukt Fumio de sloomheid van het soldaten bestaan, dat zich traag door het lantschap voort rolt. In beeld komen soldaten als mensen, niet als super helden en dit is vermoedelijk ook de reden waarom de Japanse censuur niet blij was met de film. De producenten besloten, ondanks de al gevoerde publiciteit, de film toch niet uit te brengen, om vervolg opdrachten niet in gevaar te brengen.
Memorabel is verder nog een lange ononderbroken sequentie in een schuur. In het midden staat een tafel, met daar achter een officier. Door de deur komen steeds ordonansen binnen die nieuws van het front brengen en weer met een opdracht vertrekken. De officier maakt aantekeningen en hoort de boodschappers uit over posities, slachtoffers, aantallen vijanden en de soorten wapens in gebruik door de vijand.
Uiteindelijk vertrekt het hele gezelschap om een heuvel te heroveren, waarna de karavaan weer verder trekt.
Daan Diederiks
Amsterdams filmfestival IDFA van start
IDFA Journaal |
et International Documentary Filmfestival Amsterdam is afgelopen weekeinde rond het Leidseplein van start gegaan en duurt nog tot en met zondag 4 december.In de 7 zalen van het City theater, de Calypso, Cinerama en de twee zalen van het Filmmuseum in het Vondelpark zijn de komende week nog zo´n 2.000 documentaires te zien. Er zijn de eerste films te zien van beroemdheden als Raymond Depardon, aan wiens films speciale aandacht wordt besteed, Victor Kossakovsky, Nick Broomfield en Werner Herzog. Daarnaast is er herontdekt werk van Joris Ivens, waarin hij portretten maakte van vakbondswerk van voor WOII. Er zijn oorlogs documentaires van Frank Capra en er wordt in het bijzonder aandacht besteed aan Newsreel films uit de oorlog.
Daarnaast is er heel veel recent werk over Irak, Soedan en Vrouwen handel. Behalve deze zware onderwerpen is er ook lichter cultureel werk te bewondereden, zoals bijvoorbeeld portretten van Bob Dylan door Jos de Putter en Martin Scorcese.
Op het internet zijn veel films te volgen via het VPRO kanaal www.hollanddoc.nl.
donderdag, oktober 13, 2005
Jane Fonda: Feministe van het Hart
AP Report |
ane Fonda is in het land. Zij is hier voor een kort bezoek om haar boek, My Life So Far, te promoten en de aftrap te verrichten van een retrospectief in het Filmmuseum in Amsterdam. Woensdagavond 12 oktober woonde zij de eerste voorstelling van Klute bij in Cinerama."
AP Report | Lees verder...
woensdag, oktober 12, 2005
Winnaars van de Grote Prijs van de Nederlandse Film, het Gouden Kalf 2005
De winnaars van de Grote Prijs van de Nederlandse Film, het Gouden Kalf 2005:
BESTE SOUND DESIGN
Bart Jilesen voor ZWARTE ZWANEN
BESTE MONTAGE
Sander Vos voor PARADISE NOW
BESTE PRODUCTION DESIGN
het production design-team en Gert Brinkers voor LEPEL
BESTE MUZIEK
Paul M. van Brugge voor ALIAS KURBAN SA?D
BESTE CAMERA
Melle van Essen voor ECHOES OF WAR
BESTE SCENARIO
Tamara Bos voor HET PAARD VAN SINTERKLAAS
BESTE KORTE FILM
DIALOOGOEFENING van Esther Rots
BESTE KORTE DOCUMENTAIRE
DE KINDEREN VAN MIJN VADER van Meral Uslu
BESTE LANGE DOCUMENTAIRE
LOMAX THE SONGHUNTER van Rogier Kappers
BESTE TV DRAMA
DE KROON van Peter de Baan
BESTE MANNELIJKE BIJROL
Yahya Gaier,Tygo Gernandt, Micha Hulshof, G?rkan K?ksent?rk en Mimoun Oa?ssa voor hun rol van het keukenpersoneel in HET SCHNITZELPARADIJS
BESTE VROUWELIJKE BIJROL
Sophie van Winden voor haar rol in LEEF!
BESTE ACTEUR
Thijs R?mer voor zijn rol in 06/05
BESTE ACTRICE
Maria Kraakman voor haar rol in GUERNSEY
BESTE REGIE
Nanouk Leopold voor GUERNSEY
BESTE LANGE SPEELFILM
PARADISE NOW van producent Bero Beyer
SPECIALE JURYPRIJS
Theo van Gogh voor 06/05, MEDEA en zijn oeuvre
Willem van de Sande Bakhuyzen voor LEPEL, LEEF! en zijn oeuvre
TISCALI PUBLIEKSPRIJS
LEEF! van Willem van de Sande Bakhuyzen
KNF PRIJS
GUERNSEY van Nanouk Leopold
FILMPRIJS VAN DE STAD UTRECHT
COMMUNEKIND van Maroesja Perizonius
Nederlands Film Festival - Winnaars van de Grote Prijs van de Nederlandse Film, het Gouden Kalf 2005:
maandag, oktober 03, 2005
Nederlands Filmfestival 2005
Het angstige wachten op de bekandmaking van de Gouden Kalveren op het Nederlands Filmfestival is begonnen. De grote vraag schijnt te zijn of 0605 van Theo van Gogh gaat winnen, immers de laatste film van de man die de Nederlandse Film in beweging hield, of Leef! , van Willem van de Sande Bakhuysen, immers de laatste film van een geinspireerd film- en toneel man, die toonde wat vakmanschap in deze tijd in kan houden.
Hopelijk wordt de winnaar een levende outsider als teken dat de toekomst de grootste urgentie heeft en niet het verleden. De twee dode filmers verdienen beide een standbeeld voor hun eigen filmische verdiensten.
Tot nu toe leverde het festival in iedergeval een aardig verhaal in de Volkskrant van de oprichter Jos Stelling op over de eerste jaren van het festival. Opmerkelijker voor de Nederlandse filmgeschiedenis is ongetwijfeld het verhaal van Joost Zwagerman in de NRC-Handelsblad bijlage Leven &cetera van Zaterdag 1 oktober. Zwagerman vertelt het verhaal van de verfilming van zijn boek Vals Licht door Theo van Gogh en de rol die Theodoor Holman hierin speelde. Deze zou het script van zijn eerste boek Gimmick schrijven, maar al snel bleek hij kanker aan zijn rug te hebben en hield hij zich voor iedereen verscholen, totdat het hele project afgeblazen werd en hij wonderbaarlijk genas. Van Gogh relativeerde dit met de verterende opmerking dat bij Theodoor de gezwellen komen en gaan als scheepjes in de nacht. Na de moord meende Holman dat de patholoog anatoom een been van Theo van Gogh had afgezet, wat uit de duim gezogen bleek. Na Boudewijn Buch lijkt Theodoor Holman het predicaat van grootste leugenaar in de Nederlandse literatuur wel te verdienen.
Nu blijkt dat wat de heren van Gogh, Zwagerman, Holman en Buch verbindt de fascinatie voor en het geloven in totale waanbeelden is. Goed beschouwt is dit niet zo vreemd, want een goed vertelde leugen wordt een spannend verhaal. Het natrekken van de feiten maakt het verhaal kapot en kunst onmogelijk.
Maar is er toch niet iets vreemds aan de hand als een samenleving op gaat in leugens en de waarheid eigen lijk maar saai vindt.
donderdag, augustus 25, 2005
Nasleep Oorlog beheerst Film Festival Sarajevo
Het uit onvrede met de burgeroorlog in Bosnië voortgekomen Sarajevo Film Festival wordt ook dit jaar beheerst door de nasleep van de oorlog.
Tenminste drie van de in de competitie strijdende films uit de regio gaan over de gevolgen van de oorlog. Het festival duurt nog tot zaterdag 27 augustus. De jury, waaronder de Amerikaanse regiseur van Sideways, Alexander Payne, zal dan een winnaar bekend maken.
In vorige jaren hebben winnaars van het SFF vooral in Europese festivals als die van Rotterdam opzien gebaard. Zo wonin 2004 Summer in the Golden valley, een pessimistisch groepsportret van jongeren in Sarajevo de publieksprijs in Rotterdam.
woensdag, augustus 24, 2005
KODAK: Super 8 Survey
Kodak is doing a survey on the use of Super 8.
Contribute to the continuation of Super 8 movie making and do the survey.
KODAK: Super 8 Survey
Gratis Openlucht Filmfestival op het Stenen Hoofd
Het is weer tijd om de nacht te plukken op het Plukdenacht.nl Openlucht Film Festival op het Stenen Hoofd, vlak achter het Centraal Station in Amsterdam.
Er zijn een keur van internationale speelfilms te zien die de bioscopen niet haalden, maar wel vertoning verdienen, aldus de organisatie.
Vanaf 25 augustus tot 5 september zijn van 16.00 uur ´s middags tot half één ´s nachts de gratis vertoningen. In de Cantina Mobilé en verschillende Cocktail Bars is het bij goed weer zeer goed toeven aan de rand van het IJ.
The White Stripes Jack White uncut on Super 8
The Observer | OMM |
White Stripes rock star Jack White tells in this Observer interview on his experience with Super 8 filming for his music video.
"It would've been great to maybe even have a section of the film where it might be silent. I just think old old movies, they make you concentrate and pay attention so much more. They feel so warm. A lot of modern digital videotape, it's just too bright. Don't know why, it's not warm. The way they film it, it has a warm feeling to it."
The Observer | OMM | The White Stripes uncut
New York One Minute Film Festival
New York Minute Film Festival |
In New York is een One Minute Film Festival aan de gang. Op de website kan gestemd worden en kunnen nog tot in oktober films aangemeld worden.
Een deskundige jury zal uiteindelijk uit de tien publiekslievelingen de winnaar kiezen. Iedereen kan zijn fantasie laten gaan en er zijn geen beperkingen aan het aantal films dat je kunt aanmelden.
New York Minute Film Festival
dinsdag, augustus 23, 2005
Kodachrome 40 voor Super 8 film aan zijn eind
Filmshooting | Com
Kodak kondigde in mei 2005 aan dat het zou stoppen met de productie van de beroemde Kodachrome 40 film voor Super 8. Er komt een nieuwe film voor in de plaats, de Ektachrome 64T.
Hiermee toont Kodak dat het filmen met Super 8 blijft steunen met een nieuwe kleuren film die volgens het bedrijf beter is dan de voor vele amateur en profesionele filmers zo vertrouwde Kodachrome.
Bij SuperSens.com zijn nog Kodachrome films op voorraad. In Frankrijk en Duitsland zijn de grote dealers al door de voorraad heen. Kodak blijft Kodachrome films nog ruim een jaar ontwikkelen. Daarna valt het doek.
Filmshooting | Com
maandag, augustus 22, 2005
Professional DV Editing for the enthusiast
Avid |
Perfect for students, DV camera owners, video enthusiasts or anyone exploring video editing - Avid Free DV software is an easy, free way to join the Avid family and test-drive the industry-standard editing interface used by more professionals than any other video editing solution.
Professional DV Editing for the enthusiast
zondag, augustus 14, 2005
Nine Lives takes top Swiss award
BBC NEWS |
"Nine Lives by director Rodrigo Garcia has won the top prize at Switzerland's Locarno film festival.
The US movie, starring Glenn Close, Holly Hunter and Sissy Spacek, beat 17 films to the Golden Leopard award.
Jury head and cinematographer Vittorio Storaro said: 'The directing of the film is extraordinary.'"
BBC NEWS | Entertainment | Nine Lives takes top Swiss award
vrijdag, juli 22, 2005
De geschiedenis in twintig speelfilms
De jakhals en De Gaulle
Door: Willem Melching in Historisch Nieuwsblad
Van de Russische Revolutie van 1905, de loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog tot de val van de Berlijnse Muur. Belangrijke historische gebeurtenissen spelen in speelfilms vaak een grote rol. Daarom in Historisch Nieuwsblad: de geschiedenis van de twintigste eeuw verteld in twintig films.
De eerste echte moderne film was Birth of a Nation (1915), het machtige epos over de geboorte van de Amerikaanse natie van D.W. Griffith. En de faam van de Russische cinema is nog steeds voor een belangrijk deel gevestigd op het historische drama rond de Pantserkruiser Potemkin (1925). Nog jaren na de Eerste Wereldoorlog trokken rolprenten als All Quiet on the Western Front (1930) volle zalen over de hele wereld. En alle films over de Tweede Wereldoorlog samen duren inmiddels bijna net zo lang als de oorlog zelf.
Film is het middel bij uitstek om een historisch verhaal te vertellen. De twintig onderstaande klassiekers geven dan ook een beeld van de belangrijkste episodes uit de Europese geschiedenis. Een enkel belangrijk onderwerp uit de geschiedenis ontbreekt. Sommige onderwerpen, zoals de holocaust, zijn nu eenmaal niet te verfilmen."
Historisch Nieuwsblad
donderdag, juli 21, 2005
SARAJEVO ROSES A Film by Roger Richards
News photographer Roger Richards covered the wars in former yugoslavia, fell in love and married an girll from Sarajevo. She and her family went to the US and Roger Richards made a documentary of the whole process, Sarajevo Roses.
SARAJEVO ROSES A Film by Roger Richards
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.