dinsdag, december 31, 2002
The Lord of the rings: the two towers - * * * *
De zondag was zo treurig nat verlopen dat we weigerden de deur uit te gaan, maar op het laatst hielden we het toch niet uit en besloten naar het tweede deel van Tolkien te gaan. Tuschinski 1 en de Munt bleken totaal uitverkocht. Door de regen naar de City, waar het nog lukte. Wel was het stampvol. En er is niets zo erg als een stampvolle City 1. Maar de film maakte alles goed
Vorig jaar was ik enigszins teleurgesteld over deel 1. De lang vervlogen herinnering van het boek ging niet helemaal leven en het commentaar dat het wel deel zoveel van een Mummie film had kunnen zijn deed niet veel goeds, hoewel ik die opmerking de plank totaal missloeg..
The Two Towers benadert de zwarte en angstige sfeer van het boek. Vage herinneringen aan de dromen kwamen nu ook weer bij me boven en ik krijg zelfs de neiging het boek weer te gaan lezen. Prachtige film.
De discussies tussen Aragon, Gandalff en de Koning van Rohan Theoden deden me zelfs aan de huidige Irak/ El qaida discussies denken. Aragon en Gandalff proberen hem ervan te overtuigen dat het al oorlog is en dat daarop voorbereid moet worden. Ontvluchten kan niet meer. Anderen zullen in de enorme Orc legers ongetwijfeld de Amerikaanse troepen zien.
Voor mij staan de Amerikanen toch echt aan de kant van vrijheid en verlichting en zijn de duistere machten anderen die door geweld en het zaaien van angst menen hun wil op te leggen.
Verhaal moraal: Onderdeel van het mythische en het echte leven is dat bij dreiging je jezelf tot het uiterste dient te verdedigen tegen "het kwaad".
Aardig artikel over religiositeit van Tolkien: The ring and the cross - How J.R.R. Tolkien became a Christian writer Boston Globe
FilmLog beginselverklaring
Het gilde van recensenten zal in de loop van haar bestaan wel enige criteria voor onafhankelijkheid hebben ontwikkeld. Onmisbaar feit is echter dat de recensent ten alle tijde totaal afhankelijk is van zichzelf. Nooit en te nimmer kan hij/zij loskomen van het brein dat stuurt, van de gedachten die leiden naar zinnen die voor de lezer weer een indruk vermenen over te brengen. Een schrijfsel is tenslotte een vage schaduw van het 'denkraam' van de schrijver.
In zijn column in de Filmkrant van januari 2003 meent filmrecensent Hans Beerenkamp zich te moeten keren tegen betaalde filmreisjes en broodjes met espresso. Nu is het het tijdsgewricht voor moraalridderij en het vestigen van je naam als onafhankelijk Heer, om in de ogen van je lezers publiek of kiezers niet als zakkenvuller bij te worden gezet bij het vuil van oudejaarsavond.
Het meest gruwt hij nog van de betaalde reisjes en "exclusieve" interviews met filmsterren. Ik sloot mij al lezend volledig aan bij deze inderdaad abjecte praktijken en nam mij voor in een krachtige beginselverklaring voor de nieuwe AP FilmLog mijn schaarse lezers duidelijk te maken dat ik mij niet laat inpakken met vliegtickets, dure hotels en prachtige dames. Mijn oordeel en schrijven zal een schaduw zijn van mijn onafhankelijke ik.
Een donker hoekje van in mijn brein verkneukelt zich inmiddels geweldig. "Jij onafhankelijk... " En daar kwam de splijtende vraag; "Hoe zul jij reageren als Emanuelle Beart, of Julia Roberts aan de telefoon hangt en je uitnodigt voor de eerste screening van weer een "prachtig" first class movie? Hou je de hand op de rits en zullen alle romantische dromen stand houden? ..... Nu dan,... Wat is hierop uw antwoord?......
Daan D.
Nieuwe FilmLog pagina AP
Na een overweldigende film naar huis fietsen is altijd een ontnuchterende ervaring. Het verhaal, de beelden, de emoties rollen nogmaals in kolkende golven door het hoofd. Je kijkpartner kun je niet direct overtuigen van wat er zich allemaal binnen je afspeelt en omgekeerd lijkt dit ook het geval. De ontvangst van de film blijkt persoonlijk en moeilijk onder woorden te brengen. Wat de een 'machtig' vindt is voor de ander waardeloos en juist dit maakt het oordeel van de ander bedreigend voor het eigen filmgevoel.
Maar wat veel erger is; na een tijd is de hele maalstroom vergeten. Zelfs het opnieuw zien van de film geeft je maar een vage afspiegeling van de eerste indrukken. Er beklijft meestal zo weinig. De hersens schieten zo tekort. Na een maand weet je niet meer welke film je ook al weer gezien hebt en wat je er nu van vond. Is dat het bewijs van de vluchtigheid van het medium, van het beeld, of toch weer mijn menselijk tekort?
Tijdens zo'n fietstocht naar huis bedacht ik me dat ik in The Post maar eens een aparte film log aan moest leggen met als eerste doel vast te leggen welke films ik gezien heb, wat ik er van denk en als het meevalt levert het nog een aardige beschouwing op.
AP FilmLog is een fraai voornemen voor 2003.
AP FilmLog is de Zegen aan het reflexieve moment.
Daan D.
maandag, december 30, 2002
Almodovar winner of European Film Awards
In a star glittering dinner show in Rome, the European Film Awards were announced. The winner is Almodovar. The award for best actress was awarded to the ensemble cast of 8 femmes: The ensemble cast of 8 Femmes:
Catherine Deneuve
Isabelle Huppert
Emmanuelle Béart
Fanny Ardant
Virginie Ledoyen
Danielle Darrieux
Ludivine Sagnier
Firmine Richard
The largest collection of glorious french women ever assembled.
+ WINNER OF THE EUROPEAN FILM AWARDS 2002 ANNOUNCED ON 7TH DECEMBER IN ROME
+ Pedro Almodovar, cinéaste européen de l'année
K 19: The Cold War enemy according to Hollywood
After becoming President, JF Kennedy stepped up the cold war rhetoric and increased the US defence spending. Khruschchev on the other side detested Kennedy and he wanted to test him. The best know test was the Cuban missile crisis of 1962.
With the cold war over, some incredible stories come out in the open. One of the more horrifying stories is the fate of the K 19. The first Russian nuclear submarine that was send in 1961 by Khruschchev on a mission to show Kennedy that the Russians were able to strike the American homeland with nuclear missiles launched from submarines.
Hollywood embraced the story and made it into a cold war disaster movie, starring Harrison Ford and Liam Neeson.
Ford plays Captain Nikolai Zateyev, the commander who lead the K 19 into disaster during its maiden voyage. Neeson is the executive commander in whom the crew have total confidence.
The story line is quite simple. In the opening sequence the crew aboard the K 19 is preparing a launch of a nuclear missile, which is aborted due to a technical failure. It turns out to be a realistic drill, but it sets the tone for the rest of the film. Neeson, the respected commander, opposes higher ranking navy officers. Featuring further is a ship that doesn't work properly at critical moments due to inadequate materials.
In the mean time Ford gets the assignment to bring the K 19 close to the American coast to be observed intentionally by American reconnaissance planes, so Kennedy will know that the Russians can strike their homeland.
On its voyage commander Ford takes the sub and her crew to the edge of its capability. He doesn't make a lot of friend aboard, but he is a man with a mission, who's father was a well known officer in the navy who ended up in the gulag.
Half way, the nuclear engine breaks down and a melt down is immanent. To fix the reactor the crew has to do some bricolage to the reactor. Some men have to go in and attach a pipe so cold water can cool down the over heating system.
Commander Ford doesn't want to go back, he wants to complete his mission. A nearby American frigate is prepared to give assistance, but Ford doesn't want to give in to the enemy. The situation is quite hopeless and the crew knows it. Ford rules like a captain Ahab and than you can be sure that there is a thread of mutiny. The political officer takes commander Ford in chains and gives Neeson the command. He expects him to ask assistance from the US vessel, so the contaminated ship can be abandoned.
Neeson doesn't give in to mutiny and stands by his senior officer. Just in time a Russian rescue sub arrives. The ship is abandoned and tugged back to Russia. The end of the pride of a nation.
The most striking thing about K 19, the movie, is the way Hollywood portrays the former enemy as heroes, proud and patriotic. The Russians are not portrayed as the evil enemy, but as contestants with their peculiar faults that causes them in the end to lose the cold war.
After annexing the Second World War by producing endless streams of "German" war movies, Hollywood turns now to the cosy cold war. A time when the enemy was a well defined entity and not some diffuse network like Al Qaida. An enemy that had a similar army which happened not to be as good as the American.
It is hard to determine if the story is accurately historical. It appears to be so. The disaster scenes are exiting and the fixing of the reactor scenes are horrific. Ford and Neeson play their role well, although the Russian accent they use doesn't let us forget that they are in fact well paid Hollywood stars.
K 19 The Widowmaker (IMDb) | National Geographic | ZAP2it | K-19: The Widowmaker: The Secret Story... Amazon | Official site
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.