zondag, september 13, 2009
Film by the Sea 2009
De grote film op het Vlissingse film festival Film by the Sea is dit jaar De Storm, een drama dat zich tijdens de watersnoodramp van 1953 afspeelt. Een natuur rampenfilm op hollandse schaal.
Toen ik hier in 2001 was speelde die andere internationale "man made" ramp zich af in New York. Film by the Sea en die dag zijn sindsdien voor mij aan elkaar verbonden. Begin september: Twin Towers en filmfestival.
De Storm, en het feestje, ben ik dit jaar misgelopen. De eerste festivalfilm zag ik zaterdagochtend.
Parque Via, een Mexicaanse film over een oude butler die al jaren op een te verkopen huis past. De eenzaamheid in het grote huis bevalt hem wel. De rijke eigenaresse bezoekt hem zo nu en dan om poolshoogte te nemen en te vertellen dat er weer eens kijkers langs komen. Hij hoopt telkens dat de verkoop niet doorgaat.
Alleen de oude butler en zijn hoertje dat af en toe langskomt hebben een naam. De anderen zijn naamloos. Ook de plaats is naamloos. Het zou zich overal in Latijns- Amerika kunnen afspelen. De film ontrolt zich langzaam als een verhaal over sociale verhoudingen. Een oude butler, die nooit iemand in de ogen kijkt en zijn basin, de eigenaresse en iets dat zich ooit afspeelde en waarom dit grote mooie huis zo leeg is. Een huis waar de eigenaresse aan gehecht is, maar toch kwijt wil.
Toch komt de onvermijdelijke dag dat het verkocht wordt. De eigenaresse zoekt een baantje voor de oude butler, maat vindt niets. Zij geeft hem een check, waar hij van kan leven voor dertig jaar trouwe dienst.
Tot dit moment verloopt de film zonder echte verrassingen. Het verhaal wordt droog, vertelt, door wat er gebeurd. Geen extra beelden om iets te verduidelijken. Scenes later wordt meer duidelijk. Dit maakt de film traag. Je kunt het ook realistisch noemen. En dan is er een ontknoping die verrassend is. Het soort ontknoping dat bij een kort verhaal hoort.
Dat is ook het bezwaar van de film. Een interessant gegeven voor een korte film is uitgesmeerd tot een lange speelfilm, die wel boeit, maar die om echt interessant te zijn in de helft van de tijd verteld had kunnen worden.
Het Filmfestival By the Sea heeft dit jaar niet veel mainstream toppers. Er is een Cassavetess em eem Georg Sluizer retro, met daarnaast veel arthouse films uit exotische oorden. Zo ook About Elly. Een Iraanse film over een groep vrienden die op vakantie gaan en belanden in een verlaten villa aan de zee. Er zijn wat jonge kinderen en ze kennen elkaar van de universiteit. Zij nemen het kindermeisje Elly mee. Een vrijgezelle vriend wordt verliefd op haar, aangemoedigd door een van de vrouwen. Dan verdrinkt een zoontje bijna en lijkt ook Elly verdronken. Als zij niet gevonden wordt slaat de twijfel toe of zij niet gewoon vertrokken is. De verhoudingen tussen de vrienden komen onder druk te staan. Ze komen steeds meer over haar te weten. Prachtige en drukke film. Veel mooie mensen en veel gepraat. De film geeft een mooi beeld hoe "gewoon" moderne Iraniers leven. Zo brengt film culturen dichterbij.
Eastern Plays toont de vooral rauwe werkelijkheid in Bulgarije. Toch is het debuurt een onevenwichtige film geworden. Hoofdfiguur is Christo, een ex-junkie/ kunstenaar/ arbeider, die van zijn vriendin af wil en bij toeval een Turks gezin dat overvallen wordt redt van ergere racistische aanvallen. Zijn broer blijkt zich bij deze geweldadige racisten aan te sluiten. Zo zijn er veel verhaallijntjes, die half uitgediept worden en die de film wat chaotisch maken. De regiseur en scenario schrijver wilden te veel. Er liggen in Oost Europa nog veel film verhalen op straat. dat beloofd nog wat.
Meres et filles is een prachtige film. Het verhaal klopt, is steeds boeirnd en ik keek in tegenstelling tot de vorige drie films niet een keer op mijn horloge. Zo vers heb ik nog nooit over een film geschreven. Net uit en nu al in het Cine Cafe aan de laptop, met zelfs een netwerkverbinding.
Eerste catchword is: The Hours op zijn frans. Minder melodramatisch, wel zo emotioneel, met een verhaal dat klopt en niet de literaire pretenties van The Hours heeft. De zelfde thematiek. De verdwenen huisvrouw, nu would be grootmoeder en haar geheim. In gekapseld door een man die haar verafgode, en toch verdween zij. Een schande in het jaren vijftig franse kuststadje, waar er al geroddeld werd als zij naar engelse lessen ging met de bus.
Het acteren van Catherine Deneuve en haar jonge tegenspeelster is sublime. De film is een voorbeeld van het in beeld brengen van de plattelands kleingeestigheid in de jaren vijftig in middle class kringen en de ontworsteling daaraan. Beste tot nu toe op het Film by the Sea.
Gigante gaat over een supermarkt nachtwaker die verliefd wordt op een schoonmaakster en haar gaat achtervolgen. De film heeft al prijzen gewonnen in Berlijn, oa voor het beste debuut. Ik ging mij toch vrij snel vervelen. Het is een aardige schets van het leven in Montevideo, Latijns- Amerika, maar daar blijft het bij. Ik voelde mij als kijker een soort nachtwaker over de nachtwaker worden. Hij kijkt en volgt het meisje. Als toeschouwer kijk je hoe hij naar het meisje kijkt, etc. Ook deze film had in de helft van de tijd gekunt.
Tenslotte Bright Star van Jane Campion. Een prachtige film. Het verhaal van de jonge John Keats, romantisch dichter en zijn geliefde Fanny Brawn. Campion heeft een goed oog voor deze Fanny. Zij is de eigenlijke hoofdpersoon, als het jonge meisje dat de prachtigste kleren ontwerpt en maakt en zeer zelfbewust in het leven staat en kiest voor Keats als geliefde. Wat natuurlijk goed mis loopt. Prachtige kostuums, goed geacteerd en mooie taal. Wat wil je nog meer.
Mijn top zes van dit weekeinde is:
- Meres et Filles
- Bright Star
- About Elly
- Eastern Plays
- Parque Via
- Gigante
Labels: Film by the Sea
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.