donderdag, januari 27
Texeltijd
Correspondent: Just Heinis
Texel
Op onze school hebben wij geen Texel’s kwartiertje. Het is de bedoeling, zoals op alle scholen, dat de lessen op tijd beginnen. Toch loopt geen een klok bij ons op school gelijk met een andere.
De bel gaat twee minuten vroeger dan de tijd op die in Europa als standaard geldt. Op een willekeurige schoolcomputer staat een tijd die min of meer 5 minuten achterloopt op de schooltijd. De klok bij de rector staat stil, op twee uur geloof ik. In de kamer daarnaast van de conrector bevindt zich een soort wekker. De wekker loopt, maar wijst een globale tijd aan. In de personeelskamer hangt al jaren een klok die niet alleen met het lichtnet verbonden is, maar ook via een aanvullend draadje verbonden lijkt met hetzij de atoomklok in Genève, ofwel met de klok van de schoolbel. Die klok loopt al jaren voor op zowel de schoolbel als de standaard Amsterdamse tijd.
Iedereen weet dat blijkbaar: onder die bewuste klok staan twee computers waar vaak nerveus gewerkt wordt. Hoe vaak hoor je daar niet vragen hoe laat het is, terwijl een blik op die klok zo voor de hand ligt. Als je dan de tijd van die klok noemt, zijn vernietigende blikken je deel: die klok geeft immers de verkeerde tijd aan. Althans vergeleken met de tijd van de bel.
Vandaag schoot een collega me aan over die tijdsverwarring. Niet alleen voor zichzelf vond hij deze relatieve tijd lastig. Hij zei dat die veranderende tijden verwarring scheppen bij de leerlingen. Hij had al meermalen zijn beklag gedaan bij de directie, maar zij hadden hem gemeld dat hij dan maar zijn horloge gelijk met de schoolbel moest zetten.
Dat leek me redelijk. De bel is de norm voor ons leraren.
Toch blijkt dit niet het ei van Columbus. De schoolklok lijkt namelijk een tijd te volgen die niet correspondeert met de afgesproken standaardtijd. De ene dag loopt je horloge schijnbaar twee minuten achter en dan weer eens drie minuten voor.
Ik beeld me altijd in dat ik geen horloge nodig heb om het einde van de les te weten, maar zelfs die klok laat me nu geregeld in de steek.
Na de tirade van mijn collega wilde ik meteen mijn beklag doen bij de schooldirecteur. Eindelijk hangen mooie klokken met schoollogo in elk lokaal, lopen ze ongelijk.
Ik heb daar van afgezien.
Vorig jaar hadden wij op deze school nog geen bel. Nooit gehad. Die klok in de personeelskamer liep voor. De in sommige lokalen aanwezige klokken stonden stil of wezen een willekeurige tijd aan.
De lessen begonnen om acht uur ’s morgens en door een door mij onbegrepen natuurlijk fenomeen gingen de leerlingen na schijnbaar 50 minuten naar de volgende les. Zo was het al jaren. Pas nadat veel nieuwe docenten zoals ikzelf van de overkant hun intrede deden, werd de roep om een bel met de daarbijbehorende duidelijkheid groter.
Nu weet ik dat de invoering van die bel en vele klokken gedoemd was om te mislukken. Het ritme van de texeltijd laat zich niet inperken door klokken en bellen.
