De Haring Test

e verwarring is groot. Sinds kort weet ik niet of ik nog wel iemand ben. Of ik me nog wel met goed fatsoen Nederlander mag noemen.. . Is deze commotie over onze identiteit wel serieus te nemen? Mag je een Prinses eigenlijk wel tegenspreken in het openbaar, of een intellectueel die de Prinses weer onverantwoord vindt, of een politicus die het alleenrecht op kletspraat claimt?

Er was een moment van verlichting in mijn puber bestaan toen het inzicht echt doorbrak. Ik besefte “Nederlander” te zijn. Het was nogal een schok voor de kosmopolitische hippie die ik even in een Engelse commune in zuid-Frankrijk was.

Mijn moment van verlichting kwam op een Griekse bergtop met uitzicht over de blauwe middellandse zee. Ik zat daar als deel van een klein archeologisch team en we waren net klaar met het eten van een enorme watermeloen.

Ineens daagde het mij. Ik wilde een haring, zoute malse haring, met uitjes en wat zuur. Het was een oerverlangen dat diep weggestopt zat onder een laag hippie kosmopolitisme. Het was meer dan dat. Het werd een existentiele ervaring.

Ik voelde nu meer dan ooit dat ik een echte Hollander cq Nederlander was, geen kaaskop, maar een haring hart. Ik kon maar aan een ding denken, Hollandse Nieuwe.

Nu begrijp ik mijn verwarring. De haring ontbreekt in de hele discussie. Haring en Holland zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

De aandacht richt zich op één koekje, maar het moet over de haring gaan. Zoals de Marokaan het liefst geitenbal eet, de Schot haggis, de Fransman trip, zo eet de Nederlander haring.

Fransen lopen er met een grote boog omheen, Engelsen gaan haring bakken. Erger kun je het niet bedenken. Het is het bewijs dat de haring liefde uniek is en historisch verbonden met het Nederlander zijn.

Ik hou van haring, dus ik ben.... Nederlander.

Daarom stel ik voor de inburgeringstest te vervangen door de haringtest.

Bij slagen ben je Nederlander. Zo niet, dan geeft het niet, de haring liefhebber zal je vertederd aankijken, jouw portie tot zich nemen en je bestempelen als Nederlanderse Nieuwe.

Daan Diederiks

Labels: Identiteit

- posted by DD @ 3:03 PM Perma Link/Print  

 
Crisis bij Buitenhof

et gaat niet lekker bij "het" wekelijkese debat instituut op de nederlandse televisie. Buitenhof is in crisis.

Vorige week werd columnist Joshua Livestro als te "rechts" aan de kant geschoven, volgens Livestro zelf althans. De redactie claimt dat Livestro niet voldeed. Zijn presentatie liet te wensen over. Nu was Livestro een beginneling als tv columnist en een zwakke presentatie valt door oefening iets aan te doen. Qua puntigheid was er niets mis met zijn columns.

Dat in tegenstelling tot de oeverloos ingewikkelde en gekunstelde redeneringen van het lievelingetje van de redactie; mevrouw Desanne van Brederode. Met haar intellectualisme is niets mis, maar zij mist ten eenenmale de kernachtigheid en helderheid van bijvoorbeeld een man als Graham Green en ..... Joshua Livestro, for right or for wrong.

Vorige week bleek ineens nog iets anders. Premier Balkenende zou vlak voor de Eurotop bij Buitenhof de Nederlandse positie komen verklaren. Bij het NOS Journaal van zaterdag deed hij dit al in 40 seconden.

Zoals Wubby Luyendijk in het NRC rapporteert was de eindredactrice Corine Hegeman woedend over de schending van de exclusivitiets afspraak. Balkenende zou minder tijd krijgen, waar de rijksvoorlichtingsdienst het weer niet mee eens was, dus moest presentator Rob Trip beteuterd melden dat hij in het geheel niet kwam. Maar gelukkig wilde Laurens Jan Brinkhorst op zijn onrelevante en elitaire wijze nog wel even fijn de vloer aan vegen met iedereen die niet klassiek federalistisch denkt.

Nu blijkt dat in de laatste uitzending van het seizoen de minister van Buitenlandse Zaken Verhagen (CDA) solidair kan zijn met zijn premier en ook niet op kwam dagen om over de resultaten van de onderhandelingen op de Eurotop te praten.

In zijn plaats mocht Frans Timmermans (PvdA), de staatssecretaris, in debat met Flip de Kam, PvdA hoogleraar en de duitse diplomaat Peter Altmaier (CDU).

Het gesprek was mat. De heren waren het grosso modo met elkaar eens. De Kam was blij met de wijzigingen in het verdrag en dit stemde Timmermans en Altmaier weer tevreden. Ook presentator van dienst Peter van Ingen was de hele uitzending mat en traag en leek dodelijk vermoeid weer dezelfde vragen te moeten stellen die hij nu al twintig jaar stelt.

Kortom Livestro is met zijn jongsachtige columns een verademing in een versuffigt programma, dat al lang de glans van degelijkheid, vernieuwing en intellectuele rebelsheid is kwijtgeraakt.

De kern van Livestro's rebelsheid is juist zijn "left bashing". Beweren en bewijzen dat "de kogel altijd van links komt." Het uitdagen van de "nepsolidariteit" van Marijnissen en consorten. Hij bedrijft in zijn columns geen wetenschap, wat ook niet nodig is.

Mijn indruk is dat het deze "left bashing" is, dat op zich heel vermakelijk kan zijn, dat voor de Buitenhof redactie juist het tegendeel van vermakelijk is. Je kan Livestro's columns uit gaan kloven, zoals Jan Willem Jongejans doet, maar je mist daarmee een punt.

XXX Bashing is een genre op zich, waar columns zich uitermate goed voor lenen. Dit genre beheerst Livestro redelijk goed, hoewel het wel wat humoristischer mag. De redactie van Buitenhof houdt hier kennelijk niet van. Hun voorkeur gaat uit naar het gezever van Desanne van Brederode, die om de column haar excuses moet aanbieden voor wat zij de vorige keer beweert heeft.

Livestro is een symptoom van crisis. De affaire Balkenende is in wezen ernstiger. Luyendijk zegt terecht in het NRC dat Balkenende er niet was omdat de redactie zich "liet leiden door misplaatste concurrentie met het Journaal." Een teken van zelfoverschatting van eindredactrice Corine Hegeman?

Stap 1 naar irrelevantie?

Daan Diederiks

Labels: Media

- posted by DD @ 10:29 PM Perma Link/Print  

 
Tromp laat leegte achter

e dood is grof, onbehouwen, komt onverwacht, treft meestal de verkeerde en laat vervolgens een enorme leegte achter. Wetenschapper en columnist Bart Tromp is hiervan het laatste slachtoffer op het altaar van het absolute niets.

Al snel komen de commentaren los. Holman vergelijkt Tromp met W.F. Hermans en Karel van het Reve. Aandoenlijk.
Rode Hoed directeur Groen noemt hem "een warme en verlegen man". Voor Ruud Koole is hij een "echte onafhankelijke geest" en volgens Joop van den Berg zijn er maar weinigen die "qua scherpte en eruditie bij hem in de buurt komen."

Mooie woorden, waar ik het helemaal mee eens ben. Nog ben ik niet geroerd en sla Het Parool verder op.

Ik kom bij pagina 24 en zie vijf lege kolommen, met de vertrouwde foto van Bart Tromp erboven. De kop: Groot gemis.

Het is het moment dat het gevoel van treurige en onrechtvaardige leegte hard toe slaat. Ik laat een traan om een man die ik nooit ontmoette, maar die ik al mijn hele krantenlezend leven volg.

Tromp laat een intellectuele leegte achter. Heel veel denken dat niet meer gedacht zal worden. En dat stemt mij treurig.

Labels: In memoriam

- posted by DD @ 10:35 AM Perma Link/Print  

 
De Ronde van Vlaanderen nafietsen. Met een Puber

et probleem met puberende kinderen is dat je ze als vader bij moet zien te houden. Het peutertje leerde je fietsen, bij het kleutertje hield je je hart vast, maar bij de puber ontdek je dat ze weleens harder kunnen gaan.

Dit jaar wilden mijn dochter Emma(15) en ik de Ronde van Vlaanderen gaan doen. Het toeristen bureau van Oudenaarde heeft voor welwillende amateurs de Ronde der rondes in drieën geknipt en de weg gewezen met handige borden. Drie tochten over ongenaakbaar felle klimmetjes en op meedogenloze kasseien van 72, 80 en 114 kilometer.

Om Emma deze zware zomerse fietstocht bij te kunnen houden, besloot ik in het voorjaar te gaan trainen. Op de sportschool raadde men mij aan te gaan spinnen of pilates te beoefenen. Dit laatste, fitness op een matje, deed mij teveel denken aan revaliderende zwaar gewonde soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. Spinnen is meer heroïsch. Het smijten met kracht geeft je een gevoel een soort Michael Boogert te zijn. In één van de zwaarste bergetappes van de Tour glorieerde Michael Boogert dit jaar. Hij kon alles en was iedereen de baas, ook als knecht. Hij had macht in zijn benen.

Spinnen is een indoor variant van fietsen op een zwaar uitgevoerde hometrainer. Veilig binnen laat je je comfortabel af beulen door meespinnende en opzwepende trainsters op afwisselende harde beats. Met als resultaat een bad van zweet. Sommigen komen kotsend uit de les.

Het bleek zelfkastijding. Na de warming up denk je al af “waarom ben ik hier?” Conditie en kracht opbouwen, daar gaat het om. Sterven kan later. Als het lekker gaat voelen het ritme en het tempo waarin lichaam en geest meegesleept worden groots. Verbeten drijf je voort op pure kracht en de wil om verder te gaan, te overleven als in een jacht op iets onmetelijks groots en machtigs dat overwonnen moet worden.

Met Spinnen op een sportschool mis je de wind, de hellingen en de vrijheid van het buiten zijn. Maar de harde beats zijn het tromgeroffel, de doedelzak, die je hersenen grijpen en je lichaam zo voortstuwen als je op de weg nooit zo intensief beleeft.

NAAR BUITEN, NAAR GENT

Op naar het buitenwerk bij Oudenaarde, even ten zuiden van Gent, in de Vlaamse Ardennen. De Ronde van Vlaanderen kringelt ieder voorjaar rond dit oude vlaamse stadje. De eerste Rondes van Vlaanderen (1913- 1919) werden meer naar het westen verreden. Toen de wegen tussen de steden werden verbeterd, zocht men naar nieuwe “onmogelijke” wegen die de renners doen lijden. Rond Oudenaarde zijn nog vele kronkelige wegen met kasseien. Een nachtmerrie voor iedere renner, maar de droom van koersdirecties en het vlaamse volk, die de wielrenners tot het uiterste willen zien gaan.
Met deze Ronde stapte de “flandrien” naar voren. De uit klei, kasseien en staal gevormde vlaming, die onverwoestbaar de concurrentie aan gort trapt. Het liefst bij slecht weer, of zoals de oprichter Van Wijnendaele het uitriep: “De Ronde heeft slecht weer nodig. In regen, wind en slijk gedijt zij het best.”

Dit jaar geen volgepakte fietsen met kampeeruitrusting, om in overlevings tocht langs wegen en dalen te zwerven. Comfortabel kampeerden we aan de rand van Oudenaarde op een uitstekende camping. Het basiskamp voor drie lange tochten door glooiend vlaams landschap. Om er een beetje in te komen namen we de eerste dag de kortste route van 72 kilometer.

STEILE KOPPENBERG

Toch bleek deze niet het makkelijkst. Er zitten zeven stijle klimmetjes in, waaronder de Kwaremont, de Taaienberg en de Koppenberg, een echte koers klassieker. Dit stijle klimmetje van zo'n 1,5 kilometer, met een stijgingspercentage van 12% is in de Ronde onderwerp geweest van grote controverse. Eddy Merckx merkte ooit over de Koppenberg op: “Men zou de renners ook, fiets in de nek, een ladder kunnen doen beklimmen.”

Mijn training leek vruchten af te werpen tot we bij de Koppenberg kwamen. Menig renner zag de overwinning hier sneuvelen. Halverwege reed Emma mij fluks voorbij. Ik ging staan en sjorde aan het stuur, belandde net naast de weg en viel gewoon om. Het gebeurde Jesper Skibby in de Ronde van 1987 op precies dezelfde plaats, waarna hij door officials overreden werd. Het Nieuwsblad schreef hierover: “Half Vlaanderen kneep zondag van verontwaardiging het sap uit z'n zetelleuning toen Jesper Skibby op de Koppenberg met hebben en houden onderuitging en de volgwagen van de Belgische Wielrijdersbond prompt over zijn fiets heen walste. Ter plaatse reikte de volkswoede tot dreigende hoogte.” Hierop werd de Koppenberg jaren lang als de “martelkamer van Vlaanderen” uit het parcours geschrapt.

SLIPPEN OP KASSEIEN

Twee dagen was het weer fantastisch. Veel zon en hoge wolken die langs de hemel joegen. Het slijk bleef droog en verkruimeld tussen de kasseien. Toen op de derde dag, de dag dat we De Muur van Geraardbergen zouden gaan nemen als bewijs van ons kunnen, sloeg het weer om. Tijdens de beklimming van De Muur ging het druppelen. De kasseien werden glad en de achterwielen slipten. Aangemoedigd door voorbijgangers onder parapluie wisten we het kappelletje ter ere van Maria op de top te bereiken. Dit keer won ik het, waar ik Maria voor dankte.

Bij het verlaten van Geraadsbergen stond een jonge renner van nog geen twintig zijn band te plakken. Hij had al 180 km in de benen en moest er nog 50, zei hij met een minzaam lachje. Hij kwam uit Gent. Ik was al blij als wij de 100 km zouden halen, zeker met de dreigende wolken en toenemende nattigheid tussen ons en het basis kamp. Een uur later reden we inderdaad in de langdurigste en hevigste stortbui die ik ooit meemaaktte. Kleddernat ploegden we voort. Ten einde raad kropen we in een piep klein Maria kapelletje langs de weg. De regen had ons verslagen. Er restte niets anders dan de Moeder der moeders om hulp te vragen. Een schietgebedje voor Maria. En het hielp. De gordijn regen trok weg en een bleek zonnetje brak door. We vervolgden onze weg, extatisch over zoveel onverwachtte hulp.

Daan Diederiks

Eerder verschenen in het NRC Handelsblad van 16 september 2006 in de Leven &cetera bijlage.
- posted by DD @ 9:56 AM Perma Link/Print  

 
De merkwaardige geschiedenis van Balkenende en zijn vrouwen

De merkwaardige geschiedenis van Balkenende en zijn vrouwen

In de staart van het heden

Het laatste nieuws is even nier meer belangrijk. De enormiteit van de tweede val van zijn kabinet, maakt Balkenende al een beetje tot een legende. Van alle kanten krijgt Balk te horen dat het bij hem weer aan leiderschap ontbreekt.

De onmiddelijke vraag is of de premier daadwerkelijk iets aan het geruzie tussen de vrouwen had kunnen doen.

Hirsi Ali begon natuurlijk. Niet om wat ze zei, maar omdat ze op de wereld kwam. Zij slingerde door het leven en zat opeens in de Tweede Kamerbankjes in Den Haag, het regeringscentrum. Zij werd gewaardeerd en verguisd om waar ze voor stond. Maar vooral werd zij bewaakt, omdat er would be moordenaars rondliepen. Zij de afvallige.

In haar cultuur van geboorte is het vrouw zijn meer en anders, veelal primitiever, dan in Den Haag en omstreken. Zij zat daar met haar pas voor zich, toen Rita Verdonk langs kwam, de strenge nanny.
"Dit ben jij niet," en zij griste de pas uit haar handen, "volgens de regel heb je gelogen. Je neemt me dit niet kwalijk, als je in het beleid gelooft, dat zegt: "Iedereen moet exact gelijk behandeld worden, dus je zegt me vrijwillig spijt, anders krijg je het niet terug." Hierbij wapperde zij streng met het paarse kleinnood.

Voor Hirsi Ali was het kleinnood ook belangrijk. Zij keek ernaar alsof zij eindelijk kon gaan waar zij wilde, maar tegelijk voelde zij ook dat dit haar niet red van die verdomde dreigers. Die waren het gevaar, de pas was de hoop.

En toen stond Rita ermee in haar handen, en zei riep naar de menigte dat voor haar de regel echt regel is. De menigte van buitenlui juichtte en klapte haar toe.

Waarop Femke, kleine gespannen Femke, opstond om Nanny te vragen wat dit nu eigenlijk allemaal betekende. Ook Femke was boos, maar op de aanvalster van haar vriendin. Furieus was ze. Hier was haar vriendin onrecht aan gedaan. En haar onrecht was het onrecht van allemaal. Het stroomde ineens zo naar binnen. De rush van rechtvaardige kwaadheid tegen de kwaaie Nanny. Hoe kan een vrouw zo "gevoelloos" zijn, dat snapt ze niet, vrouwen zijn immers niet zo. En voor die vrouwen die andere vrouwen dwarszitten is toch een speciale plaats in Hell?, zoals Madeleine Albright wist.

Femke wist er gelukkig iedereen van te overtuigen dat de Nanny het rode kleinnood terug moest geven. Eigenlijk vond Nanny Rita het wel klaar, wie liegt ligt eruit. Mmaar vooruit omdat iedereen het zegt en er anders nog meer ruzie komt zal ze er nog over denken, met als resultaat dat Rita op zou staan en het kleinood met schokkende bewegingen en zo min mogelijk woorden het weer terug ging geven.

Het meisje Ali was inmiddels uitgehuild en maar vertrokken naar verre vrienden. Daar werd ze warm en vriendelijk onthaald in grootste beschaving van denken en welzijn. Ze kreeg een eigen kamer op een hoge verdieping die wijds uitkeek over door velden voortrollende stromen sleeen.
- posted by DD @ 4:13 PM Perma Link/Print  

 
Mao was de beste drugstherapeut

e neo-conservatieve arts en schrijver Theodore Dalrymple bekijkt het leven van drugsverslaafden net even anders. Afkicken is volgens hem geen medisch, maar een moreel probleem. Verslaafden en therapeuten hebben beide belang bij de orthodoxe visie om de verslaving te medicaliseren, wat tot gevolg heeft dat verslaafden ook daadwerkelijk verslaafd blijven.

Zie het als een moreel probleem en dwing die met geweld en dreigementen af en het verslaafden probleem is opgelost. Zo pakte Mao Tse-Tung het ook aan. Miljoenen Chinezen gaven hun verslaving op nadat Mao hen dreigde te doden als zij hun verslaving niet opgaven. Met doodsdreiging kan iedereen verslaving opgeven. Verslaving is daarmee een keuze en niet een medisch onafwendbaar probleem.

Een interessante stelling, die veel vragen oproept. De eerste is of Mao inderdaad woord hield en de ex- verslaafden in leven liet. Algemeen bekend is dat hij de grootste massa moordenaar in de geschiedenis is, zijn woord lijkt mij weinig waard en als bewijs twijfelachtig. Het prikkelt wel de gedachtenvorming.

Want als het waar is dat een keuze tussen de dood en leven zonder drugs verslaafden op het "rechte" levenspad kan brengen, dan heeft dat vergaande gevolgen voor het Nederlands drugsbeleid.

Ook hier rammelt Dalrymple hevig aan gevestigde opvattingen en belangen.

Daan Diederiks

Lees het artikel | Poppycock van Theodore Dalrymple
- posted by DD @ 10:31 PM Perma Link/Print  

 
Onderzoek toont Blogosphere in vieren

it recent onderzoek verricht door Blogads.com onder bloggers blijkt dat de blogosphere in vier soms overlappende, soms elkaar uitsluitende sferen bestaat; de politieke blogs, Mom blogs, Gossip blogs en muziek blogs.

De lezers van deze typen zijn zeer verschillend van samenstelling, blijkt uit het onderzoek.

De gemiddelde bezoeker van de politieke blogs in de Verenigde Staten, een fenomeen dat veel veelzijdiger en diepgravender is dan in Nederland, is een 43 jarige man met een gemiddeld inkomen van 80.000 dollar en 39% heeft een post graduate diploma. 52% van hen geven commentaar op blogs van anderen en maar 18% heeft een eigen weblog.

De gemiddelde gossip lezer is een 29 jarige vrouw met een inkomen van 60.000 dollar, waarvan maar 17% een post-graduate diploma hebben. Van hen laat 40% commentaar achter op andere blogs en 23% heeft een eigen weblog, voornamelijk om stoom af te blazen en om hun gedachten bij te houden.

Van de Mom blog lezers heeft maar liefst 48% haar eigen blog. De gemiddelde lezeres is een vrouw van 29, met een familie inkomen van 70.000 dollar, 26% heeft een post-graduate diploma. Het eigen weblog onderhouden zij om de eigen gedachten op te tekenen.

De gemiddelde muziek blog lezer is een jonge man van 27 jaar, met een inkomen van 60.000 dollar per jaar, 17% heeft een post-graduate diploma, 58% laat commentaar achter op andere blogs en 41% houdt een eigen blog bij, vooral om de eigen gedachten op te pennen.

Van deze vier zijn de politieke blogs verre weg het meest bezocht en zijn stemmers op de Democraten veruit in de meerderheid. Dit komt gedeeltelijk omdat enkele grote republikeinse weblogs, zoals Andrew Sullivan, dit jaar niet meededen.

Het is interessant te weten hoe de verhoudingen in Nederland liggen. Naar de manier waarop en de mate waarin discussies op de Volkskrant Weblog plaatsvinden krijg ik de indruk (niet onderzocht) dat de samenhang en de kwaliteit van de doorsnee bijdragen zeer tegenvallen en dat de gemiddelde opleidingsniveau lang niet zo hoog is als in de VS, zoals uit dit onderzoek blijkt.

DD

Zie ook De Nieuwe Reporter | BlogAds Survey
- posted by DD @ 3:02 PM Perma Link/Print