woensdag, december 13, 2006
Kamer en kabinet in wurggreep
en krappe meerderheid in de Tweede-Kamer houdt het demissionaire kabinet Balkenende in een wurggreep, met uitgeprocedeerde asielzoekers als slachtoffer.Vannacht nam de Tweede-Kamer namelijk met een kleine meerderheid, een motie van afkeuring aan tegen minister Verdonk van vreemdelingenzaken.
De kamer verzocht minister Verdonk tot twee maal toe haar discretionaire bevoegdheid aan te wenden door het uitzetten van uitgeprocedeerde asielzoekers te staken tot er een uitgewerkt Genaraal Pardon is afgesproken tijdens de formatieonderhandelingen tussen het CDA, de PvdA en een nog onbekende derde partij.
Minister Verdonk weigerde dit, met het argument dat dit in feite het afkondigen van een Generaal Pardon is. Zij is hier tegen omdat, (1) de asiel aanvragen volgens de wet individueel beoordeeld dienen te worden, bovendien (2) vreest zij een aanzuigende werking die niet meer in de hand te houden is.
Aan deze argumenten voegde premier Balkenende, tijdens het debat, nog toe, dat het gebruikelijk is dat eerst de regelgeving wordt aangepast en daarna de uitvoeringspraktijk. Als je dit omdraait, zoals de kamer kennelijk wenst, dan zijn de gevolgen niet te overzien. Vandaar dat het kabinet als geheel weigert de motie uit te voeren.
Politieke Chaos
De poltitieke situatie aan het eind van het debat was chaotisch. Er is nu een kamermeerderheid die minister Verdonk weg wil hebben en een demissionaire kabinet dat als een blok achter Verdonk staat. De VVD dreigde bij monde van haar partijleider Rutte al haar ministers uit het kabinet terug te trekken als Verdonk gedwongen zou worden op te stappen. Het kabinet als geheel is nu achter haar gaan staan.
Het lijkt nu niet waarschijnlijk dat de Koningin het "dubbele ontslag" van haar kabinet zal aanvaarden. Zij heeft dan immers geen kabinet en ministers meer. Het land is dan onbestuurbaar. Of de kamer, of het kabinet zal moeten inbinden.
Het merkwaardige is dat Wouter Bos het Generaal Pardon hoogst waarschijnlijk, zonder een dergelijke politieke crisis, tijdens de kabinetsformatie had kunnen realiseren. Ongetwijfeld zal dit de formatie van een nieuw kabinet zwaar belasten.
Goede bedoelingen
Het is een confrontatie geworden van "goede bedoelingen politiek" versus "politiek realisme en rechtstatelijkheid". De goede bedoelers schieten daarbij meestal in de eigen voet.
Een fraai voorbeeld is de negentiende eeuwse Franse Keizer Napoleon III. Uit democratisch idealisme steunde hij de Italiaanse liberale opstand van Cavour met het sturen van het Franse leger naar Italië. De verdeelde Duitse staten zagen dit als een bedreiging en smeedden zich onder leiding van Bismarck aaneen, door onder andere Frankrijk in 1871 te verslaan. Het idealisme van Napoleon III keerde zich tegen het franse belang.
Zo lijkt Bos in zijn "goede bedoelingen"-strijd tegen Balkenende het belang van uitgeprocedeerde asielzoekers uit het oog te hebben verloren. De goede bedoelingen verkeren in hun tegendeel.
Daan Diederiks
