"En wat moet de kiezer dan?" vraagt Leo Balai, voormalig PvdA raadslid in het Parool van 26 maart zich af naar aanleiding van het aftreden van Jikkie van der Giessen, voormalig D66 wethouder die jaren in de frontlinie van de Pvda kritiek heeft gelegen.

Het is een vraag die ik mij ook stelde toen ik afgelopen zomer terug kwam van vakantie en tot mijn stomme verbazing vernam dat de PvdA geen fractievoorzitter meer had.

Het lijkt alweer zo lang geleden, de zomer van 1998. De meeste Amsterdammers waren nog op vakantie of kwamen net terug en het is ze dan ook veelal ontgaan dat de opvolger van Eberhard van der Laan, de kersverse nieuwe fractievoorzitter Wim Veldhuis, de hoop van de PvdA in de Amsterdamse raad, al na drie maanden besloot uit de fractie te stappen omdat de baan toch te zwaar was. Hij had, aldus de spaarzame verslagen in de krant, in de drie maanden als fractievoorzitter ondervonden dat hij teveel moest vergaderen en vooral teveel moest lezen.

Nu was Veldhuis na een vrij intensief gevecht binnen de PvdA op de plek in de lijst gekomen die recht gaf op het fractievoorzitterschap. Na jaren deelraadsvoorzitter te zijn geweest leek dit de bekroning van zijn carrière. In die functie heeft hij al die tijd de kans gehad om kennis te nemen van de aard van de functie van Fractievoorzitter in de 'Grote Raad' zou je zeggen.

Kennelijk heeft hij toen zijn handen voor zijn ogen gehouden en peterselie in zijn oren gestopt. Want het is toch kras om na drie maanden een van de belangrijkste functies binnen de PvdA, een functie waar een man als Ed van Thijn ooit begonnen was, op te geven.

Hij biechtte zijn onkunde eerlijk op en de gehele Pvda heeft het hem vergeven.

Over kiezersbedrog mocht niet gesproken worden binnen de partij. Dan zou namelijk blijken hoe rot het benoemingssysteem binnen de partij is, hoe de partij aan elkaar hangt van commissietjes die elkaar de bal toespelen.

Alleen als Balai zijn mond binnen de Partij van de Arbeid open doet heeft hij wat mij betreft het recht Jikkie van der Giessen te bekritiseren. Alleen lijkt mij die kans vrij klein.

Een schrander politicus als Balai zou de hoon, die ik ontving toen ik mijn mond hierover op een vergadering open deed, ten alle tijde vermijden.

Daan Diederiks